Za symbol Egiptu uważa się występujące dawniej powszechnie w tym kraju papirus i kwiat lotosu. Z włókien papirusu (porastającego obszary bagienne) wytwarzano papier, kłączy używano jako jarzyny, a z giętkich, lekkich i wytrzymałych łodyg w starożytnym Egipcie budowano łodzie. Papirus został w Egipcie niemal całkowicie wyniszczony ok.150 lat temu. W ostatnich dziesięcioleciach ponownie wprowadzono go do uprawy, a plantacje papirusu stanowią swoistą atrakcję turystyczną. Lotos traktowany był w starożytnym Egipcie jako roślina święta. Dawniej licznie występujący w dolinie i delcie Nilu, dziś spotykany jest jedynie w delcie i oazie Fajum.

Świat zwierzęcy: Powszechnie występujące zwierzęta pustynne to: gazele, lisy pustynne, górskie kozy, skoczki pustynne, zające. W górach półwyspu Synaj można spotkać szakale. Powszechne są liczne gatunki jaszczurek, skorpiony i jadowite węże. W Egipcie występuje ok.150 gatunków ptaków rodzimych, a ok.. 200 migruje w dużych stadach wiosną i jesienią.
W wodach Egiptu występuje ok.190 gatunków ryb.

Morze Czerwone to obowiązkowy punkt na liście miejsc nurkowych.
Współczesny Egipt to mieszanka wielokulturowego dziedzictwa po dawnych cywilizacjach, nowoczesnych resortów turystycznych i.... biedy. Wsie zbudowane z glinianych cegieł, tuż obok tysiącletnich zabytków otoczonych budynkami ze stali i szkła. Ulice pełne tradycyjnych beduińskich szat obok adidasów, t-shirtów i dżinsowych spodni turystów. W większych miastach - takich jak Kair - tłok na ulicach, nieprzewidywalny sposób jazdy samochodami, klaksony używane w Egipcie w systemie ciągłym, a pomiędzy tym wszystkim wyrozumiałe, godnie kroczące osiołki. Turyści pozostają najczęściej w otoczeniu luksusu resortów i hoteli. Stary, prawdziwy Egipt poznają tylko na zorganizowanych wycieczkach oraz wieczorach beduińskich. Jeśli ktoś ma ochotę poznać autentyczne, egipskie klimaty, może zamieszkać w którymś z niewielkich, kilkupokojowych hotelików - tak zwanych campów, lub mniej ryzykownie - wybrać się na targ (suk) czy do kawiarni na kawę i fajkę wodną. Niezaprzeczalnie turystyka jest najbardziej dochodową gałęzią gospodarki Egiptu, ale prócz korzyści, niesie z sobą także zagrożenia: tysiące nurków eksplorujących przybrzeżną rafę, przemysł nurkowy i hotelarski tworzą realne zagrożenie dla środowiska wodnego i podwodnego. W celu ochrony fauny i flory rząd egipski powołał do życia takie instytucje jak EEAA (Egyptian Environmental Affairs Agency), HEPCA (Hurghada Environmental Protection and Conservation Association) oraz The Red Sea Association for Diving & Watersports których zadaniem jest kształtowanie świadomości ekologicznej i realne działania na rzecz zachowania delikatnej równowagi w przyrodzie.
Dzięki ich wysiłkom w wielu znanych miejscach nurkowych, odwiedzanych codziennie przez setki nurków możemy oglądać rafę w niezmienionym od lat stanie. Większa część egipskiego wybrzeża i niektóre wyspy mają status rezerwatów, jako pierwsze ochroną zostały objęte wyspy Tiran i Sanafir (1983 rok), potem kolejno zorganizowano parki narodowe Nabq i Ras Abu Galum.